partners met andere kijk

Mag ik je wat vragen? Zijn jullie nog steeds bij elkaar?

Zijn jullie nog steeds bij elkaar?

Samenleven met een partner met autisme. Scheiden of hoe dan ook bij elkaar blijven?

Ze keek me aan. Er lag iets verwachtingsvols in haar blik.
Alsof mijn antwoord allesbepalend zou zijn voor haar.
Ik kon niet zien of het hoop was of angst.

Meestal aarzelde ik om op deze vraag direct een antwoord te geven. Ik weet wat voor gevecht het kan zijn om samen te zijn met een partner met autisme. In deze vraag hoor ik ook vaak een vraag om bevestiging. Een ‘nee’ kan zo logisch klinken, maar hartverscheurend definitief. Een ‘ja’ voedt de wanhoop waarom het haar maar niet lijkt te gaan lukken. En dus vertel ik het hele verhaal.

Richting kiezen

We zijn ruim twintig jaar samen geweest en hebben twee kinderen gekregen. We hebben alle fasen in een partnerrelatie doorlopen. In de laatste fase hebben we zes jaar rondgekeken. Ik noem dat onze ‘knooppuntfase’. Lange tijd hebben we alle richtingen op dit knooppunt bekeken. We cirkelden om de paal met richtingaanwijzers heen. We gingen paden in om na een tijd weer terug te keren. Ook waren er maanden dat we stil en moedeloos op de grond zaten met de rug tegen de paal. Al die jaren naar hetzelfde uitzicht kijken, had ons nooit hetzelfde laten zien.

Tot op een dag we ieder een andere kant op keken en hetzelfde zagen. Twee blije kinderen. Dat is wat we samen voor ogen hadden. En daar hadden zij twee blije ouders voor nodig. En dat waren we allang niet meer. We hadden te lang naar elkaar gekeken in plaats van naar onszelf. Daar hadden we werk te doen. Ieder voor zich. En na veel gesprekken daarover met onszelf, een therapeut en mét (in plaats van over) elkaar werd de richting helder. Apart van elkaar, maar hand in hand met onze kinderen.

Uitzicht

Nu komen we elkaar weer op de mooiste momenten tegen. Om van elkaars uitzicht te genieten. Daar zien we onze kinderen lopen. Misschien gekwetst. Soms verdrietig. Vaak blij. Maar altijd in de wetenschap dat kiezen voor ons eigen pad het beste is wat we kunnen doen. Voor jezelf. Maar zeker ook voor de ander. Mijn antwoord is nu volmondig ‘Ja, we zijn bij elkaar kunnen blijven.’ En als ik een verwachtingsvolle blik denk te zien, altijd met dit verhaal.

Hoe blijf jij bij elkaar? Op vrijdag 25 mei geef ik weer een workshop om meer zicht te krijgen op jouw knelpunten en bied ik je handvatten om daar richting aan te geven. Klik hier voor meer informatie over deze dag of om je direct aan te melden.

Deel:

1 reactie

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.