postief denken teksten op ijsstokjes

Waarom positief denken een houdbaarheidsdatum heeft

De afgelopen maanden waren druk. Met werken, de kinderen, met richting zoeken, met mezelf. Afgelopen vrijdag kreeg ik te horen dat een grote trainingsopdracht werd stopgezet. En daar was het dan. Het gat. Ineens duikelde ik erin en lag ik met de pootjes omhoog.

De Paasdagen gevloerd doorgebracht. Geen ei gegeten.

En alles waarvan ik dacht dat zou gebeuren, gebeurde achteraf gezien niet. Geen angst voor een lege koelkast, geen paniek voor rekeningen die ik niet meer zou openmaken of een lam gevoel dat ik een lange zomer in mijn eigen achtertuin moest doorbrengen. Geen bibberig telefoontje naar mijn beste vriendinnetje. Ik bleek na die dagen uitgerust en behoorlijk monter voor iemand die een lang weekend had doorgebracht in het gat van een begroting, starend naar de ruimte in haar agenda. Het zwarte gat bleef uit. Het bleek slechts een kuiltje.

Gevoel van eenzaamheid

Gisteren sprak ik met een dame. Al meer dan dertig jaar samen met haar partner, de kinderen bijna de deur uit. Haar taak zat er op. Leek het. Naarmate er meer ruimte voor haarzelf kwam, was haar gevoel van eenzaamheid ook gegroeid. Deze nam steeds meer die ruimte in.

Grip houden

Ruimte laat zich snel vullen. Dit lijkt redelijk spontaan te gebeuren. Vanuit het niets vult het zich. Als een selfinflatable matje of zoals Mrs. Puff uit Sponge Bob. Het zet zich uit en je hebt er niets over te zeggen of in te doen. Het gebeurt gewoon.

Zaak is om wanneer dat gebeurt, toch de ‘grip’ te houden en er niet in te verdrinken. Dat kun je leren door anders te gaan kijken. Nog ben ik af en toe verbaasd over hoeveel impact ‘anders kijken’ heeft. Waar ik voorheen ‘een gat’ zag als donker en zwaar, was het deze keer behoorlijk licht en draagbaar. Nauwelijks een gat te noemen.

Positief denken heeft een houdbaarheidsdatum

Dat anders kijken heb ik geleerd. Eerst door er bewust iets anders van te vinden. ‘Positief denken’ leek hierin de oplossing. Als je maar lang genoeg denkt dat iets wel meevalt, valt het uiteindelijk wel mee. Echt houdbaar is dat niet. Het is toch alsof ik mezelf voor de gek zit te houden. De schijn ophoudt. Alsof je een laagje zonnebrand smeert over de al verbrande huid. Een huis bouwt op een gammele fundering.

Wil je houdbaar anders leren kijken, dan begint dat met in te zoomen op situaties waarin jij je niet goed voelt. Die splinter niet laten zitten, maar opsporen. Dat klinkt pijnlijk, maar blijkt enorm mee te vallen. Op 25 mei geef ik opnieuw de workshop ‘een partner met ass’. Daar leer ik je en laat ik je ervaren hoe je dat houdbare kijken aanpakt. En hoeveel ruimte het je gaat geven in jouw relatie. In een klein groepje van maximaal 12 personen, met lucht en humor en een lekkere lunch. Met ei.

Graag tot dan!

Voor meer informatie en aanmelden voor de workshop op 25 mei klik hier!

1 reactie

  1. Hallo,
    Mijn paasdagen waren ook anders dan anders. Deuren van mijn huidige woning geschilderd(voor de verkoop) in plaats van eieren. Ik hou mezelf voor dat alles goed komt.
    Groetjes,
    Willy
    hieronder mijn nieuwe mailadres

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.