betekenis egoïstisch

Waarom de focus op jezelf juist verre van egoïstisch is

Een doelgroep is een groep individuen

Regelmatig heb ik met ‘doelgroepen’ te maken gehad. Een doelgroep is een groep mensen waarmee direct duidelijk zou moeten zijn waar zij ‘bij horen’. Zo is er de doelgroep ‘ouderen’, ‘verstandelijk gehandicapten’, ‘pubers’, ‘autisten’, ‘managers’ en ‘wmo’ers’. Binnen een bepaalde context is het natuurlijk erg handig om met doelgroepen te werken. Dat praat makkelijker. Mijn ‘doelgroep’ zijn mensen die een partner hebben met (vermoedens van) ass. Dat is voor mij en voor de doelgroep handig om te weten, zodat we elkaar kunnen vinden. Daarmee is nog niet duidelijk wat die doelgroep biedt of nodig heeft.

Op dit moment spreek ik veel met de doelgroep ‘wlz’ers’ (mensen die vallen onder de wet langdurige zorg). Ik verzamel hun verhalen over hun ervaringen met de zorg, ondersteuning en hulpmiddelen die zij ontvangen vanuit de wlz. Die verhalen voeden een onderzoek naar de stand van zaken in de langdurige zorg. Ook nu weer raakt het me te beseffen dat doelgroepen bestaan uit afzonderlijke individuen. Met ieder hun eigen unieke omstandigheden en persoonlijke verhaal. Daarnaast delen al die verhalen iets gemeenschappelijks. Dat zijn er twee: de behoefte om gezien en gehoord te worden en de behoefte om de regie te hebben over het eigen leven.
 

autonomie verbinding

De cadans van een lemniscaat

Het is een constante stroming in het lemniscaat van autonomie (het unieke) en verbinding (dat wat ons samen bindt). Zonder gezien en gehoord te zijn is de eigen regie klein. Zonder eigen regie wordt het zien en horen van de ander klein. Voor mij wordt het helder: het is nodig om jezelf te laten zien om ook gezien te worden. Een constante beweging van ik en de ander. De ander en ik.

Dat is waar het in mijn trainingen en begeleiding om draait. Door alleen te focussen op jezelf of de ander verandert er niets. Om beweging te krijgen is het nodig daar de afwisseling in te vinden. Waar sta ik en hoe neem ik de ander waar. Waar staat de ander en hoe neemt die mij waar. In oprechte nieuwsgierigheid. In die cadans kan zich pas iets ontwikkelen. Bij veel vrouwen die ik spreek ligt de focus vooral bij de ander. Hoe stem ik af op mijn partner? Wat heeft hij nodig? Hoe hou ik het gezin draaiende?

ik en de ander

Beweging

De Ik-lus van het lemniscaat wordt hierdoor steeds kleiner. Zo raken ze langzamerhand zichzelf kwijt en hebben ze het gevoel stil te staan. Die focus op jezelf is echter noodzakelijk om beweging te creëren. En dat is verre van egoïstisch.

2 reacties

  1. Heel herkenbaar dat hezelf kwijtraken. Ik keam erachter dat mijn partner mogelijk ASS problematiek had doordat onze zoon gediagnosticeerd werd. De kwartjes vielen. Tegelijkertijd het verdriet dat het nooit anders zou worden. Dat ik moet berusten in een situatie die ik moeilijk vind. Ik vind steun in het geloof. Ook in het feit dat mijn man mij op handen draagt. Natuurlijk is er nog wel eens vereriet. Vooral om het feit dat de maatschappij je geen handvaten bied. Ieder kind dat gediagnosticeerd wordt met ASS heeft een ouder met ASS. En waarschijnlijk ook een “gezonde” ouder. De focus ligt op de disgnose. De “gezonde” ouder moet zelf maar zien het hoofd boven water te houden. Er is nog geel wat te verbeteren in de zorg. Ook IK heb hulp nodig. Een luisterend oor. Zodat IK het volhoudt!!! Het enige wat de diagnose ons opeverde voor onze zoon was medicatie. Op 13 jarige leeftijd, toen onze zoon aangaf geen medicatie meer te willen werd gezegd: “dan stop je er toch mee!”. Gevolg. Een nu bijna 18 jaar oude zoon die niet functioneert en begeleid moet gaan wonen omdat hij alles doet wat God verboden heeft. Waarom? Omdat hij met zichzelf overhoop ligt. Bedankt Zorgstaat Nederland… voor wat mijn man betreft. Sinds enige jaren is hij ook gediagnosticeerd met ASS. Omdat ik het niet meer kon bolwerken. Hij is er niet anders van geworden. Dankzij ons geloof staan we er nog. Een hoogfuntionerende autist en een hoogsensitieve vrouw. Beide werkende in de zorg, want zorgzaam is hij wel en daarom houd ik van hem.

    1. Dat je zo het gevoel hebt er alleen voor te staan is verdrietig Daniëlle. Het is vaak nog lastig om de juiste hulp te krijgen die passend is voor dat moment. Het is niet altijd goed invoelbaar voor de ‘buitenwereld’ wat jij nodig hebt. Het is daarom ook belangrijk dat je daar zelf zicht op hebt en daar voor jezelf ondersteuning bij vindt naast je geloof. Sterkte.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.