gestrand scheepje

Hoe verwachtingen je zomervakantie kunnen maken of deuken

Verwachtingen

Naast mij verschijnt er een brede glimlach om haar lippen als we de Nederlandse grens passeren. Achterin wordt er ineens meegerapt met Lijpe, die iets brabbelt over ‘geen stress’ en ‘money moet je maken’. De uren ervoor is het stil. Behalve in mijn hoofd. Daar gaat het al dagen flink tekeer. Tegen alles en iedereen. Boos, gefrustreerd en flink teleurgesteld in mezelf, de kinderen en wie en wat ik ook maar kan verzinnen. Ik had me verheugd op deze reis en er heel wat energie, voorbereiding en geld ingestopt. Daarnaast had ik mijn demonen over ‘een vrouw alleen’ en mijn vooroordelen over het gedrag van pubers geparkeerd. Stoer en dapper ging ik dit aan. Vier weken rondreizen met de bus en de kinderen van alles laten zien wat ik zelf ook nog nooit had gezien. Een lang gekoesterde wens. Een bus. Een rondreis. Samen. En nu zijn we na krap drie weken weer op de terugweg. Naar huis. Na een rit van 12 uur zet ik de bus stil op de parkeerplaats.

Een tuut van motor galmt de hele nacht na in mijn oren,
als ik in het donker naar het plafond staar.

Verwachtingen. Ze komen als hoop, vreugde en verlangen ons leven binnengewandeld. Het voelt spannend, opgetogen en licht. Ze zorgen voor kriebels en zetten je aan tot actie. Het lijkt wel een beetje op verliefdheid. Verwachtingsvol staan we even in de wacht op dat wat komen gaat. Wat een heerlijke tijd! In verwachting van dat wat we ons ervan voorgesteld hebben. Als een lot uit de loterij waarbij we zelf de cijfers hebben opgegeven (het blijkt dat mensen dan hun winkansen hoger inschatten, maar dit terzijde). Ongevoelig voor het gegeven dat wat ‘we achten’ even zo vaak niet uitkomt.

Het doel van verwachtingen is dat zij koste wat kost, gelijk willen krijgen. Zelfs als de verwachting is dat iets minder goed voor ons uitpakt. Het gevoel dat komt bij ‘dat heb ik je toch gezegd’ smaakt toch een beetje zoet.

Verwachtingen komen met opgeheven hoofden en trekken triomfantelijk verder wanneer zij gelijk krijgen, toegejuigd door de omstanders. Wanneer ze zich niet waar maken, dan druipen ze af met gebogen hoofden, verketterd en vervloekt door hen die achterblijven. En dat ging me aardig af op de snelweg naar huis.

Teleurstelling

Midden in die afgang van verwachtingen, heeft teleurstelling bezit van me genomen. De schuld van mijn teleurstelling ligt afwisselend bij mezelf en bij de ander. Ik herken de verwachtingen niet als iets wat ik zelf heb verzonnen. Ik zie alleen een compleet leger dat tegen me is en mijn leven zuur maakt. Pas later, als het stof uit de camper is geslagen, zie ik dat het leger bestaat uit de door mij gecreëerde poppetjes van verwachtingen. Opgeblazen tot sluipmoordenaars die niet mogen falen.

Een versnellingsbak die vastloopt waardoor we die dagen in een gründliche Volkswagen garage stranden, nog een extra dag omdat der Anlasser het ook maar opgeeft, een dochter met heimwee, een zoon die zijn mobiel in zee verdrinkt, de hitte waar ik compleet apathisch van word, de venijnige deuk in de bus als ik hoe dan ook over een boomwortel wil rijden. En last but not least mijn blitse bikini waar ik met geen mogelijkheid meer in pas. Het zijn momenten waarop ik het idee heb alleen op de wereld te zijn met de mededeling ‘zoek het maar uit’. Daarnaast vertoont het geheel na afloop parallellen met de vakanties die we nog met zijn vieren maakten: allemaal blij terug, alleen ik doodmoe en rollebollend met mijn soldaten van verwachtingen. Kwamen mijn teleurstellingen dan niet alleen door zijn autisme? Au!

Hoe bevrijdend wanneer ik ontdek dat ik mijn ‘achting’ kan verplaatsen van ‘hoe iets had moeten zijn’ naar ‘hoe het werkelijk was’.

Het roerige gevecht verandert in stilte wanneer ik besef dat alles wat we meemaken gewoon onderdeel is van het doel van het leven: het leven zelf beleven. Zijn met wat zich voordoet. Niets meer, niets minder. Alles wat daaraan af doet of toevoegt, komt door wat ik vind hoe het zou moeten zijn. Ik vraag me af hoe zou het zijn om dit ook op het moment zelf zo te kunnen ervaren en niet pas achteraf.

Daar heb ik ook wel een paar verwachtingen van.

 

Willeke Verwoerd ondersteunt met haar praktijk WIL mannen en vrouwen met een partner (met vermoedens van) ass (autismespectrumstoornis). Op 15 september is opnieuw een ééndaagse workshop die handvatten biedt in zo’n relatie en de focus legt op de deelnemer zelf in plaats van op de partner.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.