bord niet betreden

De twee lijfwachten van Damocles

Uit het niets ondernemen. Plannen laten voor wat ze zijn. Niets doen of totaal een andere weg nemen. Soms letterlijk wanneer ik terug kom rijden van een klus. Heerlijk vind ik dat. Het onbekende. Ik hou van verrassingen. Stevig ingepakte kadootjes. Onverwachte wendingen. Ongebaande paden. Het ’s morgens opstaan in de nieuwsgierigheid van wat de dag brengt. Zonder doel, zonder bestemming. Dan tintelt het in mijn buik. Geen vaste baan, geen éénduidige koers van mijn bedrijf, geen doelstellingen. Geen stip op de horizon. Het meevaren op wat zich aandient. Op dit moment ook geen nieuwe opdrachten. En hoe heerlijk vrij dat voelt. Dit zwerven past me goed. In totale overgave geniet ik van de dag.

Uit het niets is daar ook opeens ‘het bewaakte ogenblik’. Als een dief in de nacht. Dan beuken schuld en schaamte aan de deur. Het gaat er hard aan toe. Zij bepalen wat door de beugel kan en wat niet. Zwerven is onbespreekbaar. Het staat gelijk aan verspilling, waardeloos, onverantwoordelijk, infantiel, zinloos, onrealistisch en naïef gedrag. Onmiddellijk stoppen daarmee. Schuld en schaamte pakken me bij de strot. Inderdaad, hoe ga ik straks de rekeningen betalen? Wat draag ik op deze manier bij aan de wereld? Wat doe ik nou uiteindelijk met al die opleidingen die ik gevolgd heb? Wat doe ik met mijn leven? Wordt het niet eens tijd mijn verantwoordelijkheid te nemen? Realistisch te zijn? Hebben de kinderen geen recht op stabiliteit?

Deze gedachten dragen bij aan een gevoel van paniek. Het klopt. Ik ben fout bezig. Ik ben een nietsnut. Een dromer. Een kind nog. Ook dat ligt me zwaar op de maag. Argumenten om mijn zwerversbestaan te verantwoorden komen als vanzelf. Ik ben moe van de afgelopen jaren. Ik moet herstellen van die intensieve begeleiding van een cliënt het afgelopen jaar. Ik moet nu bij de kinderen zijn. Ik heb een mega verandering in ons gezin en een verhuizing achter de rug. Ik ben geen zwerver maar een pelgrim. Ik ben aan het uitrusten. Dat mag best wel even. Toch?

Het piekeren is aan het werk. Gelukkig, ik doe weer wat. Het gaat erom zekerheid in te bouwen. Goede vormen te vinden die bijdragen. Dan werk ik aan doelstellingen en bedenk ik mooie trajecten. Worden vacatures gezocht. Met een zwaar gemoed kom ik de dag door. De tinteling is inmiddels verdwenen.

Tussendoor schrijf ik stukjes. Denk ik na over wat me gebeurt. Een beetje stiekem wel. Schrijven valt namelijk ook onder zwerven. Onder het wakend oog van Damocles: ‘Want wie denkt gelukkig te zijn. Kijk omhoog. Zie het zwaard boven je hoofd dat hangt aan een paardenhaar. Wees je bewust van de dreiging dat geluk zomaar voorbij kan zijn.’ (Het ging overigens niet alleen om geluk, maar om alles waar we als mens waarde aan hechten. Het was Dionysius II die Damocles liet ervaren dat macht en rijkdom ieder moment voorbij kon zijn. Damocles zag in het vervolg af van het ambiëren hiervan, op zijn hoede voor het noodlot.)

Ik stel me voor dat Schuld en Schaamte de lijfwachten van Damocles zijn. Om me te helpen herinneren aan het noodlot en de vergankelijkheid. Daar slagen ze goed in. Het zijn sterke gasten. Ze hebben één tactiek: ervoor zorgen dat ik naar het noodlot kijk. Het gevolg is dat ik inderdaad alleen nog maar gevaren zie. Die elk moment waarheid kunnen worden. Of niet. Dit is zoals het werkt in ons mensenbrein. Dat waar we naar kijken krijgt de focus. Wordt alleenheerser. Dwingt ons naar een stip op de horizon. Damocles herinnert ons aan de stip die voor ons allemaal geldt. Opdat we weten en blijven weten dat alles eindig is. De rest vervaagt. Het nu vervaagt. De tinteling verdwijnt. En oh hoe jammer is dat!

Een zonnestraal valt op mijn beeldscherm. Ik bedenk me dat het zwaard toch wel valt. Een keer. Daar heb ik geen invloed op. Ik wil dat niet bepalen. Ik besluit het zwaard lekker te laten bungelen. Ik kies ervoor om mijn blik te verplaatsen en om me heen te kijken. Niet te willen weten wanneer het zwaard valt. Noem het naïef. Noem het kinderlijk. Ik ga weer zwerven. Dat is waar ik van geniet. En ja, dat kan inderdaad zomaar voorbij zijn.

 

Deel:

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.