Recht op je hokje

We denken in hokjes. We praten ook in hokjes. Wel zo makkelijk, overzichtelijk en veilig. Het is onmiddellijk duidelijk wat we bedoelen. Geen woorden nodig om aan toe te voegen. -Is jouw kind ook zo druk? Ja nou. Oh ok- (adhd). -Hoef je geen taartje? Eh nee, laat ik het maar niet doen. Oh, ok- (nee, met jouw postuur vind ik dat ook verstandig). Een hele wereld die schuilgaat achter een zin lijkt in die ene zin al uitgesproken. -We zijn uit elkaar. Oh, ok. Wat erg joh- (ik wist het wel, ze passen ook niet bij elkaar). -Ik ben al weken somber. Ach, tijd van het jaar hè- (die winterblues is echt killing). -Hoe gaat het met je? Fantastisch. Mooi- (kan ook niet anders als je zo succesvol bent).

Ik ben gevoelig voor die hokjes. Ik vind ze spannend. Hokjes bestaan niet (ik weet dat!) en toch zijn ze er. Hokjes moeten ontmaskerd. Door mij. Door het verhaal te peuteren uit zo’n enkele zin. Ik blijf er wel eens voor zitten tot een station waar ik niet hoef te zijn.
Niet iedereen zit te wachten op ontmaskering van zijn hokje. Ik leer dat. Dat ik zo’n zin of woord ook best eens met rust kan laten. Dat het best onbescheiden is om altijd maar hokjes te willen ontmaskeren. Dat verhalen niet altijd voor mij zijn. Of gehoord willen worden. Dat iedereen recht heeft op zijn hokje.

Ik heb ook hokjes. -Alle mannen zijn wel een beetje autistisch (mannen komen van mars, vrouwen komen van venus)-. In het begin geloofde ik in mijn hokje. En in Mars en in Venus. Het stelde gerust. Totdat het hokje te klein werd. Er was teveel dat in dat hokje moest. Het barstte uit zijn voegen. Ontmaskering volgde. Er bleek nog een planeetje in het spel te zijn. ‘Ass’ cirkelde in een baan om ons heen. We kunnen niet landen op Ass. Het is een ongrijpbare wereld. Lastig uit te leggen op Mars en Venus. Voor je het weet zit het weer in dat hokje. Of in een ander, waar je soms toevallig weet van krijgt (Autisten hebben toch geen gevoel?). Eh…

Inmiddels is er ook een hokje van Ass. Dat wat afwijkt op Mars, krijgt een verwijzing naar Ass. Wat subjectief. Dat wel. Maar wat makkelijk, overzichtelijk en veilig. En als het mag, dan ontmasker ik. Verhalen blijven toch een stuk interessanter.

Deel:

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.