koppeling

Waarom het pijnlijk is als je de koppeling intrapt

Zo, dat ging lekker. Met flippers aan kwam ik nog eens ergens. Dat gaat goed komen, moet niet zo moeilijk zijn. De buitenkant van m’n enkels waren wat pijnlijk. De weken daarna ook, maar het voelde als spierpijn. En je weet, spierpijn is goed.

Borstcrawl lukte na twaalf weken nog steeds niet. Het was ook gewoon niet te doen. Ik dacht aan die man op de eerste avond, met die duikbril op zijn voorhoofd. Zag er vreemd uit. Hij vertelde trots dat dit zijn derde keer voor dezelfde cursus was. Choose your battles. Denk ik dan.

Die borstcrawlcursus is allang afgelopen. De pijn op de achtergrond geraakt. Alleen als ik de trap afloop merk ik het nog. En als ik mijn laarzen aantrek. Of met m’n verkeerde been uit bed stap. En ook als ik probeer te winnen met stoeien. Zoonlief is genadeloos.

Sinds kort heb ik een andere auto (en wat voor één). Het intrappen van de koppeling is pijnlijk. Na een week ging het lopen ook moeizaam.

Als ik op mijn tenen te trap af loop,
doet het geen pijn hoor.

Heb ik nou ruim vijf maanden met spierpijn gelopen? Ongemak vermijdend en de pijn negerend. Dit was niet goed.

Vorige week maakte ik kennis met een groep dappere vrouwen. Iedere dag worden zij geconfronteerd met wat je ongemak zou kunnen noemen. Een deel van hun leven verloopt op sommige fronten (on)zichtbaar pijnlijk. Die dag stonden we daar bij stil. Trapten we even op de rem.

Er kwamen maar liefst 71 pijnpunten voorbij die binnen hun relaties spelen. Net schreef ik ze uit. Ik herkende ze. En ze raakten me. Wederkerigheid, empathie, gezien & gehoord worden, gevoel van samen, troost en intimiteit. Het zijn soorten gemis die stuk voor stuk voor deze vrouwen herkenbaar zijn. Het deed me beseffen dat we soms maanden en jaren pijn en ongemak opvangen, negeren, vermijden of er ons op aanpassen.

Als je op de rem trapt,
moet je gelijk de koppeling intrappen. 
 

Het sluipt er zo in. Misschien zijn we ook gewoon om te incasseren. Misschien weten we niet beter. Misschien is het een keuze. Misschien hoort het gewoon zo. Misschien weet je echt niet hoe het anders kan.

Uiteindelijk ga je pas iets zien als je er naar kijkt. Echt kijkt, zoals je naar een schilderij kunt kijken en blijft kijken ook al vind je het niet zo mooi. Wanneer je blijft kijken en durft toe te laten wat het met jou doet. Er woorden aan te geven. De koppeling in te trappen om vrij te kunnen schakelen. Ook als het pijn doet.

De functie van het benoemen wat je mist is de schakel met je gevoel. Jouw gevoel wil jou iets vertellen. Gevoelens behoeven zelf geen verhaaltjes. Ze zijn bedoeld als richtingaanwijzers naar jouw behoeften. En die zijn er om ingevuld te worden. Zolang we het belang van onze eigen behoeften niet erkennen, zullen we blijven opvangen, negeren of ons aanpassen. Eigen behoeften erkennen hoeft echt niet ten koste te gaan van een ander. Integendeel. Als we meer zicht krijgen op onze eigen behoeften, hoeft een ander er niet naar te raden.

De fysiotherapeut plakte tape op mijn enkel.
Roze.

Ik ben heel benieuwd naar wat jij tegenkomt als je de koppeling intrapt. Neem gerust contact op als je het daar eens over wilt hebben.

2 reacties

  1. Lieve Wil,
    dank je wel voor al je mails en interessante artikelen.
    Er was vaak sprake van (h)erkenning.
    Ik merk dat je mails en artikelen de laatste tijd niets meer toevoegen.
    Dus mag je me uit de mail lijst verwijderen.
    Veel succes en wijsheid toegewenst met alles wat je schrijft, doet en onderneemt.
    Hartelijke groet,
    Coby

    1. Hoi Coby,
      Dank voor je bericht. He, wat jammer dat het niets meer toevoegt. Of misschien juist niet?! Dank voor het lezen. Heb je mailadres verwijderd. Alle goeds voor jou.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.