Met een lange adem in het diepe

Eén keer in de week was ik doodsbang. Met slappe benen fietste ik samen met mijn klasgenootjes over de brug. Aan de andere kant lag het zwembad. Het gebouw kon je zien liggen als je bovenop de brug was. Het van daaruit lekker naar beneden roetsjen ontlokte tegelijkertijd een golf van misselijkheid.

Ik ben er bijna…

Trillend hees ik me in een zwempak en treuzelde net zo lang zodat ik als laatste uit de kleedkamer kwam. Daar werden we opgewacht door de badmeester. ‘Eerst douchen!’ schreeuwde hij iedere week opnieuw. Met z’n allen werden we in een donker hok geduwd (tenminste zo herinner ik het me) en draaide hij aan de knop. Als we geluk hadden was het water warm. Soms duurde dat even.

Nog steeds bekruipt me een gevoel van paniek wanneer ik het geluid hoor
van opgewonden kindergeschreeuw dat tegen kale muren omhoog galmt.

Klotste het water uit het bad over de rand, dan haalde ik opgelucht een klein beetje adem. Stond het water onder de rand en nog vaker ver onder de rand, dan stroomden de tranen als vanzelf over mijn wangen. Dan sprong ik ontredderd met een lange adem in het diepe.

Overgeleverd zijn aan anderen en de omstandigheden kan zo vreselijk beangstigend zijn. Het is de regie kwijtraken en lijdzaam moeten afwachten wat er gebeurt. Zonder dat je het idee hebt dat je iets aan de uitkomst kunt veranderen.

Ze vond het vreselijk om de diagnose ass over haar partner op papier te zien staan: definitief en onontkoombaar. Ze werd overvallen door een gevoel van machteloosheid.  ‘Dit gaat dus niet meer veranderen’.

Inmiddels heb ik geleerd. Dat ik als volwassene niet meer overgeleverd ben aan anderen. Dat de regie bij mij ligt. Dat ik nee kan zeggen. Dat wat ik wil er ook toe doet. En wanneer dat niet zo voelt komt dat omdat mijn hersenen denken dat ik weer moet leren zwemmen. Dan overvalt me onbewust hetzelfde gevoel als toen. Ben ik me daar bewust van dan heb ik de keus om uit die illusie te stappen. Toen was ik afhankelijk van anderen of zij de juiste keuzes voor mij maakten. Nu kan, mag en moet ik zelfs, verantwoordelijkheid nemen voor mezelf. We zijn niet meer overgeleverd aan anderen of aan een diagnose. Het gevoel van paniek is niet meer nodig. We zijn tot veel meer in staat.

We spraken over haar machteloosheid en luisterde wat er allemaal op haar afkwam.  Wat de diagnose voor haar van betekenis was. Wat haar daar precies in raakte.  Ze haalde na een tijd diep adem en besefte dat haar machteloosheid zich al veel eerder had genesteld.

Met die wetenschap kon ze veel beter kijken naar wat er nú voor haar lag. Daarmee was alles wat ass met zich meebracht niet opgelost. Maar zonder machteloosheid had ze de regie wel weer terug. Dat geeft mogelijkheden binnen de beperkingen.

Ik volg op vrijdagavond een borstcrawlcursus. Dat ziet er zo mooi uit. Dat wil ik ook wel kunnen.

4 reacties

  1. Hai Wil, dit raakt mij zeker. De regie in eigen handen voelen hebben is zo’n fijn gevoel en is zo nodig om (terug) te vinden, als je het even kwijt was!
    Ik reageer nog op je email later…

    1. Hoi Lotte, het raakt zo aan onze autonomie: zelf aan het stuur zitten! En dat is iets anders dan alles zelf willen of denken te moeten doen!

    1. Dank je wel Greet!

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.