verkeersbord verdrinkingsgevaar

Ik denk dat ik gek ben

Wat heeft dat een tijd geduurd. Wat heb ik dat lang gedacht. Echt gedacht en gevoeld.

Ik denk dat ik gek ben.

Veel vrouwen kijken er niet (gek) van op als ik hen vraag ‘En? Hoe lang heb jij gedacht dat je gek was?’ Soms blijft het jaren knagen, zagen en zeuren. Totdat hun kind een diagnose ass krijgt. Pas dan nemen zij het eigen onbestemde gevoel over hun partner serieus.

Ik stel waarschijnlijk hele domme vragen. Hij reageert vaak boos en afwerend.
Ik voel me dom en minderwaardig. Zijn analyse klopt altijd. Mijn verhaal hoort hij niet echt.
Ik ben niet aantrekkelijk, voel me minder vrouw. Intimiteit ontbreekt bij ons en is niet bespreekbaar. Ik twijfel aan mezelf inmiddels, ik krijg het maar niet uitgelegd waarom hij niet zo moet uitvallen tegen onze zoon.
Ik ben waarschijnlijk te veeleisend in deze relatie. Hij vindt feestjes nou eenmaal niet leuk. Maar altijd alleen gaan vind ik vervelend.
Ik denk dat ik te dominant ben. Ik bepaal altijd alles. Ik geef hem ook geen kans.
Ik heb een nare jeugd gehad. Waarschijnlijk heeft dat zijn sporen nagelaten en doe ik daarom zo moeilijk.

De enige logische verklaring is dat ze wel gek moeten zijn. De omgeving ziet dat hij behulpzaam en vriendelijk is. Hij doet alles als je het vraagt en zij maar zeuren. Zij zullen zelf iets niet goed doen, waardoor de relatie bij tijd en wijle strak en stroef verloopt. In iedere relatie is er tenslotte wel wat. Tranen drogen, schouders eronder en weer doorrrr!

Niet meer in contact kunnen zijn met wat je werkelijk voelt en nodig hebt. Daar lijkt geen tijd voor. Op scherp staan is een normale modus geworden. Deze vrouwen zijn keihard bezig om van hun man en hun gezin te houden. Om keihard te laten zien dat ze niet gek zijn. Zij staan in de overlevingsstand.

In de staat van overleven lijkt ontkenning van behoeften de enige optie. ‘Nou nou, overleven is een beetje overdreven. Er zijn ergere dingen. Ik heb gelukkig geen man die me slaat. Ik heb het er voor over, we hebben tenslotte vier kinderen gekregen. Ik wist dat het een bijzondere man was, dan had ik maar een andere keuze moeten maken. Je kunt wel focussen op de nare dingen, beter is het om je zegeningen te tellen. Zolang het met de kinderen goed gaat, gaat het goed met mij.’

Echt erkennen dat ze moe, verdrietig, gefrustreerd en uitgeput zijn is lastig en raakt diep. Ze kunnen het zich niet veroorloven. Te bang om onderuit te gaan. Bovendien is het een zwaktebod, levert klagen niets op en verandert het de zaken niet. Beter is het daar niet zoveel aandacht aan te besteden. Tranen drogen, schouders eronder en weer doorrrr!

En toch. Het ‘beest’ in de bek kijken. Met moed kijken naar wat we zelf nodig hebben. Dwars door dat ongemakkelijke pijnlijke gevoel heen. Niet vanuit slachtofferschap, maar vanuit mens zijn. Het geeft erkenning. Het geeft ruimte. We hebben ruimte nodig om te bewegen. Mits we dat doen met empathie voor onszelf. Zonder oordelen. Anders zetten we de motor naar ‘ik denk dat ik gek ben’ in een nog hogere versnelling.

4 reacties

  1. Heel herkenbaar als vrouw met een partner, zoontje en stiefzoon met diagnose ass. Waar ik het meest tegen aan loop zijn de goedbedoelde adviezen en meningen van buiten ons gezin. Bedankt voor je verhaal!

    1. Ja, die kunnen verschrikkelijk zijn he. Hoe goedbedoeld ook. Alleen even écht luisteren is vaak gewoon fijner.

  2. Wil, wat verwoord je dit goed. Ik ben net op vakantie gegaaan en zit in de auto naast mijn man met de kinderen op de achterbank. Nu dus even tijd om de mail te bekijken op mijn gmail adres. Ik ga meteen nog wat van je blogs lezen.

    1. Dank je wel Anneke! Een fijne vakantie.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.