Hang jij de vuile was buiten?

Ik weet het niet hoor.
Het komt niet in me op om hulp te vragen.
Ik moet gewoon nadenken om een oplossing te vinden.
Het gaat nog steeds. Als ik het echt nodig heb vraag ik wel hulp.
Ik heb geen idee wat kan helpen.
Daarmee verandert er toch niets?
Ik ben het gewend alles zelf te doen.
Ik wil niet dat ze anders naar hem gaan kijken.
Dat kan ik er nu niet bij hebben.
Jij hangt de vuile was toch ook niet buiten?

Is er iets?
Gaat het wel goed met je?
Als ik wat kan doen moet je het zeggen hoor.
Jij bent zo sterk, jij redt je wel.
Knap hoor hoe je dat allemaal doet.
Je hebt voor hetere vuren gestaan, of niet?
Jij kunt echt alles!
Zij heeft thuis de broek aan!

Veel vrouwen die ik spreek vinden het lastig om hulp te vragen. Stellen het uit. Twijfelen of het wel nodig is. Ik herken dat meteen, omdat ik er zelf ook zo eentje ben. Dat wat ik zelf kan, doe ik zelf. Als ik iets niet kan vraag ik hoe het moet, lees ik erover, google of youtube ik het. Het komt niet in me op om anderen te vragen het voor me te doen. Ik kan het zelf wel. Ik zaag recht met een cirkelzaag. Ik bouw websites in wordpress. Ik verplaats in m’n eentje een kast. Doe mijn eigen boekhouding. Vind de weg zonder tomtom (ehh..). Zet de containers (op tijd) aan de weg. Ik kan goed verklaren waarom mijn partner deed wat hij (niet) deed. Ik weet namelijk best veel over het brein en menselijk gedrag. Daar heb ik heel wat boeken voor verslonden.

Ik red mij wel.

We zijn gewend veel zelf te doen, oplossingen te bedenken, de boel te fixen en vol te houden. Wat ik deed was inzetten op nog harder vasthouden aan dat waar ik grip op had. Nog meer zelf doen. Nog meer bepalen en overnemen van mijn partner. Meer controle over de kinderen.

Ik was de grip op mezelf en mijn relatie aan het verliezen en daarmee zette ik meer kracht op de rest.

Dan leek het best goed te gaan met me. En daarbij, er is nooit een goed moment om het aan een ander over te laten. Wat moet je zeggen? Wanneer moet je wat vragen? Aan wie? Hoe moet ik het uitleggen? Laat het alsjeblieft even blijven zoals het nu gaat. Dan red ik me (nog) wel. Iedere verandering brengt me uit m’n evenwicht. Dus laat me. Gevangen in het ongemak. Doodmoe word je er uiteindelijk van.

Het laten doordringen dat er wat moet gebeuren stellen we heel lang uit. Het is veiliger te houden wat je hebt. Toegeven maakt onzeker. Overgeleverd. Je weet niet wat de uitkomst is wanneer je anderen toelaat. Stel dat hulp inschakelen ook geen zin heeft. Niks oplevert. Dan voelt het voor nu beter om vast te houden aan de gedachte dat je altijd nog hulp kunt vragen! En zo kunnen er maanden en zelfs jaren voorbijgaan, waarin je je wiebelend staande houdt. Dat heet overleven. Misschien is het wel zo dat wanneer je de grip verliest, het leven aan je grondvesten staat te rammelen met maar één boodschap: ‘He joh, je hebt een leven dat geleefd wil worden!’ Word het niet eens tijd de was buiten te hangen?

Deel:

13 reacties

  1. Te lang heb ik gedacht dat het aan mij lag. Ook al leverde gesprekken met andere mensen géén geharrewar op .Maar niemand stond dan ook dichter bij mij als mijn partner. In werkelijkheid was ik dus iemand die helemaal niet zo lief, zorgzaam, mooi ,aardig behulpzaam was . Dat dáchten andere mensen maar, want mijn partner verloor/verliest snel zijn geduld met mij. En ook met de (klein)kinderen, ze lijken vast op mij? Al die jaren (34) van vertwijfeling, geruzie, vreemde gesprekken, woede uitbarstingen, zelf een tijd met fysiek geweld. Problemen om zijn baan te behouden, vriendschappen en familiebanden te onderhouden. Alles viel op zijn plek nadat een van de kleinkinderen de diagnose ‘autisme’ kreeg. Tijdens de uitleg over wat nu precies autisme is ,en de zoektocht naar nog meer informatie viel het kwartje.
    Maar voor dat het kwartje viel en voor dat de diagnose er was hield mijn lijf het al voor gezien.
    Een reeks van stress gerelateerde klachten en tot slot een hartinfarct. Gelukkig ben ik goed herstelt. Wat nog rest is het verwerken van wat niet is/was en dus ook nooit komen zal.
    En toch is er ook zoiets als aanvaarding, rust gekomen. Het lag dus niet aan mij. Al die tijd klopte mijn gevoel dat er iets grondig mis met hém was. Binnen kort start een traject waarin hij uitgebreid onderzocht zal worden. Dit op aandringen van het UWV.,die dit nodig acht gezien zijn achtbaan verleden van twaalf ambachten -dertien ongelukken. En met medewerking van onze huisarts die de noodzaak ervan in ziet omdat de situatie voor mij te stressvol is.
    Ook wij leven in een huis. Hebben ieder een eigen slaap en hobby kamer. Ook is hij me ondanks alles dierbaar en snapt de omgeving hier dus echt niets van. Ook ben ik van plan om hier en daar meer openheid te geven. Ik wacht het onderzoek en de uitslag daarvan nog even af. Maar alsmaar de was ‘binnen’te laten hangen en dus min of meer met een geheim rondlopen is te zwaar gebleken. Ik ga naar de kleinkinderen toe ze komen maar zelden hier. Zeker het jongetje met autisme kan hij niet om zich heen verdragen. Dat ze hem een ‘strenge ‘opa vinden verbaasd hem. Ik ben blij met deze website. Het is troostend om te lezen dat anderen iets dergelijks mee maken. En hoop dat ik ook zal leren/lezen hoe zij er mee omgaan en het een plaats geven.

    1. Hoi Angie, dank voor het delen van je verhaal. Wat een worsteling lees ik. En hoe mooi dat je ‘ondanks alles’ de dierbaarheid voor je partner hebt behouden. Ik denk ook dat meer openheid en kennis over het autisme en het effect op beide partners gaat helpen in de omgang en verwerking ervan. Hopelijk komt er dan ook meer ruimte voor die kleine man met autisme in jullie huis.

      1. In de hoop dat mijn bijdrage ook iets zal opleveren voor je boek nog een reactie.
        Vaak voelde ik me schuldig als het een en ander zo uit de hand was gelopen, de situatie zo extreem was of de verwarring dat ik uit de school klapte. Bij de eerste de beste mijn hart luchtte .Van begin af aan wist ik dat er iets niet klopte, maar wat? Hij vertelde dat zijn jeugd niet prettig was en dat hij de herinneringen daaraan voor het grootste gedeelte kwijt was. Ik heb echter nooit details te horen gekregen. Ook dacht ik vaak dat hij een borderliner was/is. Er zijn wel overlappingen maar in het boek van Maxime C Aston : Als je partner asperger syndroom heeft herkende ik mijn partner-mijn reacties op hem -onze moeilijkheden-ons leven samen.
        Wij zijn beide zestigers. In onze jeugdjaren werd er geen onderzoek gedaan naar autisme, was er nauwelijks iets over bekend. Maar uiteraard bestaat het al heel lang. In al die jaren heb ik heel vaak hulp gezocht. Huisarts-maatschappelijk werk-psychologen-zo’n beetje het hele alternatieve circuit . En altijd was de conclusie dat niet ik maar mijn partner hulp nodig had. Maar die zag het probleem niet. Ik kreeg als advies assertiever te worden, van me af te bijten. Ook kreeg ik menig keer te horen dat ik last had van het ‘stockhol syndroom” of last van een ‘relatieverslaving’. En ook al moest ik de adviezen vaak ter harte nemen, helemaal onzinnig waren ze zeker niet, bleef ik het gevoel houden dat dit niet de kern van het probleem was.
        In de loop van tijd deed ik steeds minder mijn verhaal, ik merkte dat mensen het moe werden.
        Het meest gehoorde advies is toch wel: GA WEG. En ik kan geen zinnig antwoord geven op de vraag; Waarom bleef je? Misschien omdat ik wist dat hij er niets aan kan doen .Nooit kon ik mijn hulpvraag goed formuleren. Waar vroeg ik nu eigenlijk hulp voor? En hoe moest dat er uit zien? Ik wist niet eens te omschrijven wat nu eigenlijk het probleem was. Zo vaag zo ongrijpbaar.En zo werd ik de vrouw die voortdurend op het randje van een burnout verbleef en maar doorzeurde over haar lastige partner. Totdat mijn kleinzoon de diagnose kreeg. En ik dat kon bespreken met een jonge psychologe waar ik kwam na mijn hartinfarct. Laat autisme nu net een specialisatie zijn van haar. Veel zo niet alles valt nu op zijn plek. het klinkt wellicht wat dramatisch, maar ik ben blij en opgelucht dat het ‘raadsel’ opgelost is, dat er eindelijk antwoorden zijn, voor ik deze aardbol verlaat.
        Wil, misschien is dit niet de juiste plek om het neer te tikken. Als het ergens anders moet hoor ik dat wel. Ik hoop van harte dat ik iets kan bijdragen, want het aantal ouderen die deze stoornis hebben zal vele malen groter zijn als dat nu bekend is. En de problematiek daarom heen ook. Zeker als ze hulpbehoevender worden of als de partner ziek wordt of weg valt.

        1. Zeker draagt dit ook bij aan het boek. Nogmaals dank!

  2. Hallo Wil.
    Het is heel herkenbaar wat je hier schrijft.
    Ook ik heb het heel lang stil gehouden, totdat ik er bijna in stikte. ik wilde er niet meer om liegen, het vergoelijken. Eerst ben ik het gaan vertellen aan iemand van de kerk. en later aan nog anderen die ik vertrouw. Het geeft bevrijding. Je moet het kwijt. Het geeft ook begrip voor je situatie. Ik heb geen enkele negatieve reactie gehad.

    1. Dag Polly, dank voor je reactie! Het vraagt moed om je zo kwetsbaar op te stellen. Wat fijn om te horen dat je goed bent opgevangen. Dat is helaas niet altijd zo.

    1. Wat is er veel herkenbaar he. In die zin staan we er ook zeker niet alleen voor.
      Dank voor je reactie.

  3. Dag Willeke,
    Na ons lange telefoongesprek – al weer een paar maanden geleden – heb ik de knoop doorgehakt. Je vertelde dat je (ex) man opgelucht was toen je zei dat je zo niet verder wilde. Dat was voor mij een nieuw gezichtspunt. Ik dacht dat ik alleen last had van het gedrag van mijn ASpergerman. Maar dat hij er zelf ook onder kon lijden?
    Met die gedachte in mijn achterhoofd ben ik een indringend gesprek begonnen.
    Zei dat ik niet wil scheiden. Dat vind ik voor de omgeving familie e.d. te belastend. Bovendien is hij me daarvoor te dierbaar al hou ik niet meer van hem.
    Ons huis is groot genoeg om allebei een eigen ruimte te hebben.
    Het duurde natuurlijk een poosje voor hij aan het idee gewend was, maar daarna werd hij enthousiast.
    We hebben grote opruiming gehouden, kamers veranderd, een nieuwe indeling gemaakt.
    Nu heb ik een eigen zitkamer en slaapkamer (tevens hobbykamer).
    Dus een LAT relatie in ons eigen huis.
    Het bevalt uitstekend, we doen evengoed no veel dingen samen, maar het werkt wel de vervreemding in de hand. En ook nu gaat alles in golfbewegingen.
    Waar ik nog mee zit is zijn gedrag naar onze enige kleinkind.
    Ik ben dol op het kind . De moeilijkheid is dat mijn man bij een logeerpartij na een paar dagen zijn geduld verliest en zo kan uitvallen naar het jochie. Ik sta daar vaak tussenin. Ik neem aan dat dit niets nieuws is bij mijn “collega partners”. Heeft iemand hier iets op gevonden?

    Ik wens je veel sterkte met het schrijven van je boek.. Ik zie er naar uit want het voorziet vast in een behoefte van veel lotgenoten.
    Hartelijk groeten van Ger Pieters

    1. Dank voor je reactie Ger. Goed om te horen dat er beweging is waar jij blij van wordt. Je schrijft ‘maar het werkt wel de vervreemding in de hand.’ Wat bedoel je daarmee? Kunnen jullie samen bespreken en achterhalen wanneer het punt komt dat je partner zijn geduld verliest? Wellicht lukt het samen om dat te bewaken en dat moment vóór te zijn. Hoe klein je kleinzoon ook is, vertel hem alsjeblieft dat het niet aan hem ligt dat opa uitvalt. Dan kan hij het idee loslaten dat hij daar de schuld van is.

  4. dag Wil,

    Ik heb het ook heel lang vol gehouden, was heel lang heel sterk (dacht ik). Totdat er bij een gebeurtenis hier in huis iets in mij knapte. Ik heb mijn spullen gepakt en ben weg gegaan, beide dochters mee. Ik heb heel veel liefde, begrip en steun van familie en vrienden daarbij ervaren. En..bij mijn man ging er kennelijk een knopje om dat er deze keer echt iets moest gebeuren. Diagnosetraject en daarna relatietherapie volgende. Het gaat nu beter dan ooit. Er is nu meer begrip aan beide kanten voor elkaar. Ik vraag nu (soms op pittige wijze) om ook met mij (en een ander) rekening te houden en dat werkt. En ik leef, krijg/neem nu de ruimte om te leven. Dat wens ik iedereen toe. Durf die stap die zetten. Niet alleen voor jezelf, maar voor je hele gezin.

    1. Wat mooi Coby. Ja het vraagt soms klare, heldere en ondubbelzinnige taal vanuit het hart die ik zelf echt heb moeten leren spreken! Dank voor je verhaal.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.