olifant in boom

Had ik het maar eerder geweten

‘Ik stuur een standaard mail iedere keer nadat ik met iemand gesproken heb. Dan vraag ik hoe zij het gesprek hebben ervaren, dan kunnen ze aangeven wat ik beter kan doen.’

Het is geen cynisme. Dit is zijn oplossing. Hij heeft vorige week zijn beoordelingsgesprek gehad. Het reflectieverslag op het eigen functioneren binnen het samenwerken (huh?) is weer niet goed. Vragen als ‘wat doet dat met je’ zijn onbeantwoord gebleven. Ontwikkelpunten in de samenwerking zijn onbenoemd. Hij moet zich gaan conformeren, anders zal er toch gesproken moeten worden over een ‘uit elkaar gaan’. Er is aangegeven dat hij dwars ligt, omdat hij het niet eens is met de beoordelingssystematiek. Op zijn technisch functioneren is niets aan te merken.

Hij is in de war, beduusd, boos en vervalt in een eindeloos denken.

Wat wil men toch van mij?

Ik denk terug aan al die discussies in mijn relatie. Wat zette ik hem vaak voor het blok. Wat ging ik vaak tekeer. Het onbegrip over hoe ik me voelde. Wat ik bedoelde. Het niet kunnen doordringen op wat er in hem omging. Het idee te hebben dat hij dwars lag en me expres wilde raken. ‘Doet het je dan helemaal niets wat ik zeg? Wil je dan helemaal geen moeite voor me doen? Wil je uit elkaar?’  Daarna het zwijgen. Het eindeloze zwijgen.

Toen het duidelijk werd dat zijn hersenen anders functioneren dan de mijne vielen er veel kwartjes. Nog steeds was er het gemis van wederkerigheid. Nog steeds de eenzaamheid in het zwijgen. Alleen werd het milder in mijn hoofd. De scherpe kantjes gingen eraf. Ik hoefde niet meer boos te zijn op hem, maar op de situatie.

Dat pleitte hem vrij.

Wat had het veel uitgemaakt als ik het eerder had geweten. Had ik mijn gevoel maar vertrouwd. Had ik maar willen zien dat de moeite in onze relatie niet alleen bij mij lag. Maar ergens tussen ons in. Lang voelde ik me daar schuldig over. Zoals iemand ooit tegen me zei: ‘Ik heb letterlijk staan timmeren op mijn man om maar gehoord te worden. En het bleef zoals het was.’ Ook zij voelde zich schuldig toen ze eenmaal wist dat het geen onwil was van haar partner, maar een niet kunnen.

‘Is het een mogelijkheid om op je werk aan te geven dat je een vorm van ass hebt?’ Dat je kunt uitleggen dat op deze manier reflecteren op jezelf iets is als een olifant vragen om te vliegen?

Het antwoord is nee. Er is geen officiële diagnose. Die komt er ook niet. Gewogen en te licht bevonden. Bovendien: ‘hoe denk jij dat ze naar me kijken als ik dat vertel en niet eens bewijs heb?’ Er is weinig vertrouwen in een goede afloop van zo’n gesprek.

En toch. Door een vermoeden van ass onbenoemd te laten houden we met elkaar het onbegrip voor elkaars eigenheid in stand. Is er geen basis om te onderzoeken hoe we elkaar kunnen vinden. In een relatie, op het werk, in de samenleving.

Wat daar voor nodig is zijn partners, vrienden, collega’s, leidinggevenden, buren en andere mensen die zichzelf de vraag willen stellen: ‘Is het mogelijk dat deze persoon tegenover me iets anders nodig heeft dan ik op dit moment geef?’ Is het antwoord ‘ja’, dan zou het zomaar kunnen dat we andere gesprekken met elkaar gaan voeren. Misschien ook wel die beoordelingsgesprekken.

 

Neem gerust contact op als je eens een luisterend oor wilt. We kunnen samen bespreken wat ik voor je kan betekenen.

2 reacties

  1. Wat een herkenbare situatie van jou schrijven! Ik leef al 40 jaar met een ass partner, diagnose is 10 geleden vastgesteld. Soms gaat het en soms is het een ware hel!! En door al die jaren ben ik ook veranderd door al dat gemanipuleer en liefdeloosheid!!! Weet nog steeds niet wie ik zou zijn als ik een liefdevolle (voorzover dat mogelijk is) partner gehad zou hebben. Het heeft een grote impact op mijn hele leven en dat gaat nooit over..

    Lieve groet Marieke

    1. Hoi Marieke, wanneer je echt kunt gaan kijken en voelen naar wat er zo geraakt wordt in situaties die je als ‘de hel’ ervaart kom je er achter dat jouw pijn niet de ‘schuld’ is van je partner of jezelf. Je wordt aangeraakt in iets wat er al heel lang zit. Daar zit het werk voor jou. Het is nooit de verantwoordelijkheid van je partner om dat voor jou te helen, in geen enkele relatie overigens. Ingeborg Bosch heeft daar een helder boek over geschreven: ‘Illusies’.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.