schutting met do not enter

Eerst excuses dan praten we verder

‘Ik wil best met je praten’, schreeuwde ze. ‘Maar ik wil eerst excuses voor al die dingen die je me geflikt hebt.’

‘Dat is lekker dame’, wierp zij haar buurvrouw voor de voeten. ‘Bied jij maar eerst je excuses aan voor dat geroddel en die stemmingmakerij. ‘Dan praten we misschien wel verder.’

Een patstelling. Status-quo. Impasse.

Buurtbemiddeling doe ik. Praten met mensen over het gedoe met hun buren. Zij weten van elkaar vaak niet wat de ander dwars zit. Wel wat iemand hen aandoet. Dan moeten er eerst excuses komen. Dat gaat op voor beide buren. Het blokkeert een oplossing. Het voedt het gedoe. ‘Jij eerst.’ ‘Nee jij.’ Het werpt soms letterlijk hoge schuttingen op. Verscholen voor het zicht op en van de ander.

Ik was vaak die buurvrouw. Gekwetst en onbegrepen, lullig behandeld en niet gehoord. Ik kon praten als Brugman. Ik sprak tegen stoelen en banken. Ik kon hem naar de mond praten of doodpraten. Geen sjoege. En zeker geen excuses.

Ik ken een stel dat meer dan een week niet met elkaar sprak. Op zich knap. Er zijn vrouwen die hun tranen drogen, schouders ophalen en doen alsof er niets gebeurd is. Ik ken vrouwen die stuk gaan. Ik zie stellen die van boosheid en frustratie uiteindelijk knallend uit elkaar gaan.

‘Kun je vertellen wat het precies is wat de buurvrouw heeft gedaan?’
‘Ze parkeert expres haar auto altijd voor ons raam. Dan kan ze lekker naar binnen gluren.’

‘Wat doet dat met jou?’
‘Het is een achterlijk mens.’ ‘Ze is een bemoeial.’ ‘En die dochter van haar is ook niet wijs.’

‘Ok. Ik wil graag weten wat het met jou doet als de buurvrouw haar auto voor je raam parkeert.’
‘Ik heb recht op mijn privacy, dat is toch logisch, als je dat niet snapt’.

Pff. Lastig he. Dat ik moet weten of aanvoelen waar ze nou last van heeft. Dat de buuf een stom wijf is zal voor buuf geen reden zijn om de auto elders te parkeren. Sterker nog….

Excuses moeten maken voelt als schuld bekennen. Het is jouw schuld dat ik me nu zo voel. Als jij me nou eens zou steunen, zou ik me niet zo alleen voelen. Het is een schreeuw die onderdanigheid eist. Het is met een vinger wijzen naar de ander met de onderliggende boodschap dat die gefaald heeft.

Daarom is excuses maken zo moeilijk. Er blijft weinig van me over.

Wat we eigenlijk willen is erkenning voor onze gevoelens. Erkenning voor onze niet ingevulde behoeften. Zie mij. Hoor mij. Dan hoeft er geen schuldige te zijn.

‘Als je jouw auto voor mijn raam parkeert en jij bij mij door het raam kijkt, voel ik irritatie. Ik heb behoefte aan ruimte en vrijheid. Hoe is het voor jou om de auto een stukje verderop te parkeren? ’

Tja, was ook een begin geweest. Neem waar, zeg wat je voelt, uit je behoefte en doe een helder verzoek. Dan is er van schuld geen sprake. Simpel toch? Voor een man met ass een verademing!

‘Lieve schat, ik doe al jaren de was, de boekhouding, de tuin, de kinderen. Ik ben moe en sta op afknappen. Ik heb behoefte aan ondersteuning. Zou jij vanaf vandaag op dinsdag en zaterdag het gras willen maaien? Aan het einde van iedere maand de boekhouding willen doen en op maandagavond de was uit de grijze mand willen strijken?’. En over mijn gevoel en behoefte kan niet worden getwist.

Het is een begin.

Meer weten over deze manier van communiceren? Neem gerust contact op. Ook als je denkt / weet dat het bij jou niet werkt.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.