puzzelstukjes

Een leven lang

Gistermiddag sprak ik met een vrouw van rond de 30. Keurig rechtop. Ze spreekt op een rustige, beheerste toon. Een glimlach na iedere zin. Ze zegt u tegen me, zonder dat ik daar ongemakkelijk van word. Haar woorden klinken met korte stiltes tussendoor. Zorgvuldig gekozen. Haar handen gebaren met de zinnen mee. Diepe fronsen omlijsten haar donkere ogen. Dit is een vrouw die veel heeft gelezen en heeft nagedacht. Hoe het leven in elkaar zit. En hoe het allemaal gekomen is. Ze praat beschouwend. Bijna afstandelijk. Op dat wat ze zegt volgt steevast een verklaring. Soms zelfs met onderbouwing. Ik luister naar een vrouw die toeschouwer is van haar eigen leven.

Het samenzijn is niet wat ze ervan gehoopt had. Haar partner werkt op een uur rijden. De zorg voor hun baby komt echt op haar neer. Minder werken is voor hem geen optie. En als hij dan thuis is gaat alle aandacht naar het kind. Hij gaat er compleet in op. Tijdens de zwangerschap had hij er niets mee. De controles deed ze gewoon alleen. Ze prijst zich gelukkig om zijn toewijding.

De band met haar ouders is slecht. Ze zijn het niet eens met de keuze voor haar partner. Hij heeft niet hetzelfde geloof als zij. Ze begrijpt hun moeilijkheden wel. Ze neemt haar ouders niets kwalijk. Ze bedoelen het immers goed? Zij gaat haar eigen weg wel.

Ze is een goede vriendin voor vrienden. Ze is trots op haar moeder zijn. Ze geniet van haar werk en heeft voldoende middelen om een leuk leven te hebben. Ze vindt dat ze niets te klagen heeft. Ze voelt zich schuldig dat ze zelfs bij mij heeft aangeklopt. En toch knaagt het. Klopt er iets niet. Ze krijgt haar vinger er niet achter.

Ik vraag haar hoe het op dit moment met haar is. Ze valt even stil en kijkt daarbij naar boven. Voor mij een teken dat ‘bedenken’ hard aan het werk is. Dan vraag ik wat ze nu voelt. Ze slaat haar ogen neer en vouwt automatisch haar handen voor haar buik. Wat ze voelt is een constante druk rond haar buikstreek. Alsof daar een donker balletje in de weg zit. Dan komen er tranen. Ze verontschuldigt zich. Ik laat het.

Tien jaar later spreek ik met dezelfde psycholoog over het vermoeden van Asperger bij mijn partner. Kwartjes vallen rinkelend naar beneden. Een besef van een leven lang. Weer tranen. Deze keer verontschuldig ik me niet.

Ik coach vrouwen in een relatie met Asperger, pdd-nos, ass. Neem gerust contact op wanneer je jouw verhaal wilt delen. We kijken dan samen of ik iets voor je kan betekenen.

Deel:

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.