kikker in kroos

De 4 overlevingslessen van Willem

Haar vader trok een sprintje, wierp zich op zijn knieën en trok het kleine ding aan één armpje op de kant.
De graspollen in haar vuistjes geklemd. Het kroos in haar krullen.

Ze moeten elkaar hebben aangekeken. En gezien hebben hoe angst kijkt.

Waarschijnlijk ben ik de enige die gezakt is voor haar zwemdiploma A.
Ik verheugde me vooral op ‘je wordt thuisgebracht’ in plaats van ‘neem je zwempak mee.’

Voor mij geen strandjes met vriendinnen.
Zwembadafspraakjes aan mij niet besteed.
Er waren wilde waterfeesten waar je bij had moeten zijn. Waar ik bij had willen zijn.

Ik was 21 en wilde ervan af.

Rigoureuze aanpak.
Willem.
Hij was instructeur bij de Deventer reddingsbrigade en gaf een cursus reddingszwemmen.
Eat your heart out Lazarus!

In twaalf weken tijd stoomde Willem me klaar voor het echte werk.
Subtiel.
Met aanwijzingen waar de kramp nét uitbleef.

De eerste les zat ik bibberend aan de kant. Met mijn voeten bungelend in het water.
Ik hoefde niks.
Alleen kijken.
Naar mensen die rondspartelden in dat diepe water. Het leek wel of ze het leuk vonden.

Willem bleek zichzelf iedere les een aantal keer te herhalen:

‘Je moet er altijd eerst voor zorgen dat je zelf veilig bent.
 Ben je dat niet, dan zullen jullie allebei verdrinken.’

Dat verdrinken leek me het ergste.

De lessen erna leerde ik:
– Dat een lijf bijzondere eigenschappen heeft.[1]
– Hoe je in het water kunt springen zonder kopje onder te gaan.[2]
– Hoe je een mens in paniek vastpakt, zonder dat jij als drijfhout wordt gebruikt.[3]
– En vooral, dat goed ademen, voordat je ergens in duikt, de basis is. [4]

Angst en ik hebben nader kennis gemaakt.
Als ik het diep in de ogen kan kijken blijkt het een brulkikker.
Ziet er gevaarlijk uit. Doet niks.

Ik was niet zomaar overgeleverd aan het water.
Gered worden hoeft niet meer.
Bleek ik veel meer in staat te zijn dan ik dacht.

Er zijn nog steeds momenten dat angst me aankijkt.
Dreig ik in dat diepe water te verdwijnen en grijp ik woest om me heen.

Hoor ik Willem ineens roepen:
‘Stop! Eerst ademhalen. Niet veilig, haal hulp.’

‘Veilig? Spring!’

[1] Dat je longen bijvoorbeeld vanzelf uitzetten als je naar de oppervlakte komt. En dat er dan nog genoeg lucht over is.
[2] Als een kikker.
[3] Van achteren benaderen, dan met één beweging in de borstgreep met zijn/haar eigen arm.
[4] Om je angst onder controle te krijgen: 4 tellen in, 7 tellen vasthouden, 8 tellen uit (als om een ruit te beslaan om daar je naam in te schrijven of een hartje te tekenen).


En? Ben jij wel eens in de greep van angst?

We vergeten soms eerst goed voor onszelf te zorgen in onze relaties.
Redden is geen heldhaftige daad.
Redden is weten wat je zelf nodig hebt om daarna pas te handelen.
Willens en wetens.

1 reactie

  1. Bedankt voor deze mooie en helder metafoor

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.